De Houthalense Serap Can (39), getrouwd en mama van twee dochters, heeft voor de derde keer kanker. Elke week geeft ze een kijk in haar hart en deelt ze ervaringen van een andere patiënt. Deze week vertelt ze Billie over opvoeden niet stopt, ook niet voor ouders die een ernstige diagnose krijgen en een vermoeiende behandeling ondergaan. Serap voelt dat haar emmer sneller volloopt dan voor ze ziek was. Niet alles gaat perfect, ook het moederschap niet, en dat is meteen een mooie les voor haar dochters.
Sommige dingen geven we niet graag toe, maar we doen het allemaal wel eens. Elke keer beloof je jezelf dat je het nooit meer zult doen, maar daar ga je weer. Nochtans dacht je dat je nooit zo’n persoon zou zijn. Tot je het doet en zelf perplex staat. Soms ga je gewoon tekeer, terwijl je nog zei: nooit meer!
Ik heb het over ouderschap — en hoe intens dat soms kan zijn. Het is anders dan ik me had voorgesteld toen ik voor het eerst die twee strepen op de zwangerschapstest zag. Toen waren we nog twee uitgeruste, zorgeloze mensen met tijd in overvloed. Nu zijn we veranderd in twee oververmoeide volwassenen die amper een onafgebroken gesprek kunnen voeren. En soms is mijn hoofd al vol nog voor de dag goed en wel begonnen is.
Tel daar nog eens bij op dat ik ernstig ziek ben, worstel met mijn energie en de gevolgen van de behandelingen met me meedraag. Ja hoor, sinds de diagnose loopt mijn emmer sneller over en is mijn lontje een stuk korter geworden. Zeker als ik overprikkeld ben.
"Waarom ben je weer boos op mij?" vraagt Emilya huilend. Die woorden snijden, en ik kalmeer meteen. Ik kniel en doe aan momsplaining: uitleggen waarom we de dingen soms doen zoals we ze doen. Dat mama’s het soms ook moeilijk hebben en daardoor bozer worden dan ze willen. Ik excuseer me en vertel haar hoeveel ik van haar hou. Weet je, dit is ook ouderschap: niet alleen mooie momenten, maar ook de rauwe randjes. Mijn kinderen zien geen perfecte mama. Ze zien er één die probeert. Een mama die valt, maar ook weer opstaat. Die sorry zegt. Die knuffelt. Die liefheeft.
“Je hebt al drie keer kanker”, zegt Emilya regelmatig, “en toch zorg je zo goed voor ons.” Wat bof ik met zo'n geweldige meid, die mij een confronterende spiegel voorhoudt. Op vakantiedagen, waarop een strak schema ons ritme niet bepaalt, voel ik het verschil. Er komt ruimte vrij voor kleine momenten die anders verloren gaan in de drukte. Niet alles hoeft perfect te verlopen, net zoals ik niet perfect hoef te zijn. En goed genoeg is ook genoeg.
Hartgenoot Maya (55 – diagnoseleeftijd 52): “Ik herken dat ik sneller emotioneel word; een ‘het-is-allemaal-niet-eerlijk’-gevoel.”
Ik ben apetrots op mijn twee kinderen, maar ouderschap was niet altijd eenvoudig. Mijn zoon zocht zijn eigen weg, terwijl mijn dochter het soms moeilijk had. Ik was haar veilige haven, maar droeg ook haar pijn. Nu ze twintigers zijn, komen er nieuwe uitdagingen bij. Op mijn 52ste kreeg ik diabetes, type 2. Sindsdien leef ik bewuster, maar voel ook frustratie en machteloosheid. Mijn kinderen begrijpen dat. We praten, vallen, en staan weer op. Want ouderschap stopt nooit — het verandert alleen.
Lees de column (als abonnee), elke zaterdag, ook in het weekendmagazine Billie als bijlage in de volgende kranten:
Column nr. 29:
- Het belang van Limburg: “Het is zo anders dan ik had gedacht toen ik die twee streepjes zag”: ouderschap stopt niet wanneer je ziek wordt | HBVL
- Het Nieuwsblad: “Het is zo anders dan ik had gedacht toen ik die twee streepjes zag”: ouderschap stopt niet wanneer je ziek wordt | Nieuwsblad
- Het gazet van Antwerpen: “Het is zo anders dan ik had gedacht toen ik die twee streepjes zag”: ouderschap stopt niet wanneer je ziek wordt | GVA