De Houthalense Serap Can (39), getrouwd en mama van twee dochters, heeft voor de derde keer kanker. Elke week geeft ze een kijk in haar hart en deelt ze ervaringen van een andere patiënt. Deze week vertelt ze Billie over hoe ze leeft alsof het allemaal wel goed komt, maar wanneer ze de resultaten afwacht in de wachtzaal, de zenuwen door het dak gaan.
“Adem diep in en stop met ademen”, hoor ik tijdens de scan waar ik al voor de honderdste keer onder lig. Terwijl ik mijn borstkas vergroot en door de scanner ga, denk ik na over wat ze allemaal te zien krijgen. “Je mag weer ademen.” Deze handeling herhaal ik driemaal, en zo ook mijn doemdenken.
De scan is een terugkerende realitycheck. Het is het moment waarop ik weer aan de grond genageld word. Door alle emoties kan ik geen kant op. Een storm raast door mijn lichaam, terwijl ik probeer rustig voort te bewegen. Het leven gaat ook gewoon door. Het houdt geen rekening met wat er nu weer op je pad komt. Er is geen pauzeknop om het leven even stil te zetten. Zo blijven de gedachten ook binnenstromen. Gelukkig heb ik het schrijven ontdekt om er gehoor aan te geven.
Verbazingwekkend genoeg leef ik alsof het allemaal wel goed zal komen. Tegelijk spreek ik vaak over ongeneeslijk ziek zijn. Dat voelt zo dubbel. Het ene is eindig, terwijl het andere hoopt op meer. “Is je ongeneeslijkheid definitief?” vroeg iemand me laatst. Ze zag de levenslust in mijn ogen en voelde dat er iets niet klopte. Ze vroeg zich hetzelfde af wat ik mezelf elke dag afvraag.
De uren voor de resultaatbespreking denk ik na over wat ik kan doen om mijn gedachten te verzetten. Uitgebreid koken, grappige memes maken over mijn situatie en wandelen met de hond blijken te helpen. Tot ik in de wachtkamer zit en de volgende halte het stoeltje voor de dokter is. Mijn zenuwen gaan door het dak. “Het ziet er goed uit. De kanker is stabiel.” Ik adem diep uit en er valt een last van mijn schouder. Ik glimlach en kijk tevreden naar Onur en zijn glinsterende ogen.
We zijn dankbaar en blij met het resultaat. Voor gisteren, vandaag en de momenten die nog komen. Voor alles wat nog wél kan en de geruststelling. Tegelijk dromen we van een leven zonder ziekte en grote zorgen, maar beseffen we al te goed dat deze uitslag goud waard is. Ik blijf leven tussen dankbaarheid en verlangen. Tevreden met wat is, stiekem hopend op meer.
Hartgenoot Noortje (36 – diagnoseleeftijd 31): “Ik geniet van mijn ‘kankervrije’ leven, maar de angst loert altijd om de hoek.“
Enkele weken voor de scans begint de angst al te knagen: wat als? De avond ervoor ben ik op van de zenuwen. Het liefst ben ik dan alleen. Die cyclus van spanning en stress voelt alsof er telkens een aantal jaar van mijn leven wordt afgepakt. Kleine rituelen (een leuk lied op de radio, gekruiste vingers en een zakdoek tijdens de scan) geven houvast. Binnenkort krijg ik mijn eerste scan sinds het einde van mijn behandeling. Dat maakt alles nog spannender. Gelukkig heeft mijn dokter begrip.
Lees de column (als abonnee), elke zaterdag, ook in het weekendmagazine Billie als bijlage in de volgende kranten:
Column nr. 26:
- Het belang van Limburg: “Dit is het moment waarop ik aan de grond genageld word”: Serap moet onder de scan | HBVL
- Het Nieuwsblad: “Dit is het moment waarop ik aan de grond genageld word”: Serap moet onder de scan | Nieuwsblad
- Het gazet van Antwerpen: Dit is het moment waarop ik aan de grond genageld word”: Serap moet onder de scan | GVA “