De Houthalense Serap Can (39), getrouwd en mama van twee dochters, heeft voor de derde keer kanker. Elke week geeft ze een kijk in haar hart en deelt ze ervaringen van een andere patiënt. Deze week vertelt ze Billie over wanneer je ziek bent, een verjaardag extra dankbaarheid en hoop oproept, maar ook angst. “Voor mij is dit niet zomaar een kruisje op de kalender, maar het ultieme bewijs dat ik er nog ben.” Zeker voor Serap, die op haar 39ste verjaardag onder de scan moet.
Net als Billie verjaar ik deze week. Ik word 39, nog een jaartje erbij en ik krijg een nieuwe voordeur. Ik krijg al kriebels als ik eraan denk. Nu nog zoveel jaren mógen worden, wat niet evident is met mijn prognose. Af en toe durf ik te dromen van een verre toekomst. Maar de glimlach die dan verschijnt, houdt de opkomende tranen niet tegen. Vreugde en verdriet lijk elkaar te versterken.
Vorig jaar, op mijn verjaardag, belandde ik in het ziekenhuis. Ik was heel ziek van de chemo. Mijn koorts kregen ze amper onder controle. “Hoeveel pech kan één iemand hebben?” dacht ik toen. Nu, een jaar later, voel ik me beter en droom ik stiekem over volgend jaar. “Droom verder”, zegt diezelfde stem. Er is een dunne lijn tussen hoop en naïviteit, en ik zit vast in het midden.
Toch voelt het enorm speciaal dat ik wéér een kaarsje mag uitblazen. Dat ik weer het leven mag vieren, want het leven is een groot feest. De slingers moet je gewoon zelf ophangen. Voor mij is het niet zomaar een kruisje op de kalender, maar het ultieme bewijs dat ik er nog ben. En dat ik mensen rondom mij heb die even blij zijn, voelt als een geschenk.
Ondanks mijn kwetsbare gezondheid probeer ik toch te genieten van elke minuut. Soms met een lach en soms met een traan, maar altijd met volle teugen. Ik blijf dromen van nog een verjaardag, al wordt mijn bagage steeds groter. Die vul ik met intense herinneringen en leerrijke ervaringen waar ik naar kan terugblikken. Net als bij een boom komt er bij elke verjaardag een nieuwe ring bij. En elke ring vertelt een verhaal, terwijl mijn wortels zich dieper in de grond vestigen. En hoe dieper de wortels, hoe langer ik blijf staan.
Deze verjaardag voelt ook wel anders, want ik lig voor de honderdste keer onder de scan. De dankbaarheid voor een extra jaar staat naast mijn spanning om wat die scan zal tonen. Terwijl ik het leven vier, wacht ik op resultaten die er richting aan zullen geven. Laat dit nieuwe levensjaar alsjeblieft beginnen met goed nieuw, luidt mijn wens.
Hartgenoot Nathalie (35 – diagnoseleeftijd 33): “’Lang zal ze leven in de gloria’ komt net wat anders binnen.”
Ik kreeg mijn diagnose één dag voor mijn verjaardag, waardoor verjaren nu dubbel aanvoelt. Terwijl ik vroeger nooit echt nadacht over dat extra kaarsje, sta ik er nu enorm bij stil. Alles wat mij afgelopen jaar gelukkig en soms ook triest heeft gemaakt, komt dan vertraagd binnen. Mijn verjaardagswens dit jaar? Genezing. En vooral een lang en kwaliteitsvol leven om mijn zoontje te zien opgroeien en mooie momenten te blijven delen met mijn man, familie en vrienden. Zij zijn mijn grootste steun.
Lees de column (als abonnee), elke zaterdag, ook in het weekendmagazine Billie als bijlage in de volgende kranten:
Column nr. 26:
- Het belang van Limburg: “Laat dit nieuwe levensjaar alsjeblieft beginnen met goed nieuws”: Serap moet op haar verjaardag onder de scan | HBVL
- Het Nieuwsblad: “Laat dit nieuwe levensjaar alsjeblieft beginnen met goed nieuws”: Serap moet op haar verjaardag onder de scan | Nieuwsblad
- De gazet van Antwerpen: “Laat dit nieuwe levensjaar alsjeblieft beginnen met goed nieuws”: Serap moet op haar verjaardag onder de scan | GVA