De Houthalense Serap Can (38), getrouwd en mama van twee dochters, heeft voor de derde keer kanker. Elke week geeft ze een kijk in haar hart en deelt ze ervaringen van een andere patiënt. Deze week vertelt ze Billie over hoe zij zich gelukkig prijst met haar man Onur als haar mantelzorger: “Hij droeg me tot op dit punt.”
Vanwaar komt het woord mantelzorger vandaan? De benaming wordt gegeven aan wie zorgt, maar draagt die persoon ook een mantel? Is het een soort manteljas die hem moet beschermen tegen regen en wind — en tegen alle moeilijkheden? Of is het bedoeld om de zieke onder de vleugels te nemen? Een mantel die omhult en beschut tegen wat komen gaat? Ik zie het als een cape die superkrachten geeft, want die heb je nodig om te doen wat een mantelzorger doet. De cape geeft kracht, verantwoordelijkheid en betekenis, maar komt helaas zonder zelfbescherming. Hij laat je vliegen, maar sleept ook over de grond. En niemand die de zwaarte die eronder verborgen zit, opmerkt. Het is een rol die vervuld wordt door liefde en blijft bestaan door toewijding. De zieke wordt in de rol van de patiënt wordt geduwd, maar de mantelzorger net zo weinig keuze. Hij gaat door dezelfde dingen, maar kijkt door een ander venster.
Onur nam mij meerdere malen onder zijn supercape, want bij hem voel ik me het veiligst. "Echtgenoot wordt onverwachts mantelzorger", luidde de krantenkop na mijn eerste diagnose. Ook hij maakte, volledig onvoorbereid, een verschuiving in zijn eigen identiteit. Voor de buitenwereld lijkt het evident, want voor elkaar zorgen is wat dierbaren doen. Maar het is allesbehalve vanzelfsprekend. Blijven liefhebben, ook in een rol die je zelf niet gekozen hebt, geeft je de vleugels. We dragen de cape samen, waardoor die zijn kracht haalt uit de liefde die blijft stromen en aan diepgang wint. Hij biedt troost voor wat is geweest en beschermt ons tegen de dagen die nog voor ons liggen. Eén ding is zeker: Onur helpt me dragen op momenten dat het mij niet lukt. En hij droeg me tot op dit punt.
Er kan veel gezegd worden over mantelzorgers, en toch blijft zo veel onbesproken. Ik vraag me af hoe de mantelzorger zich écht voelt. Daarom wijd ik er een aflevering aan in mijn nieuwe podcast Hartgenoten. Wil jij graag getuigen? Mail me dan via eenkijkinmijnhart@gmail.com
Hartgenoot Shiara (vrouw van Tom: 47 – diagnoseleeftijd 41): “Het is steeds zoeken naar evenwicht tussen zorggever en geliefde.”
Wanneer je partner een diagnose krijgt, neem je zonder enige voorbereiding of overleg een rol op. Plots sta je er alleen voor en word je automatisch het aanspreekpunt voor de buitenwereld. Men wil hem beschermen, terwijl mijn zorgen naar de achtergrond verdwijnen. Tom is mijn beste vriend; aan hem kan ik alles kwijt, behalve mijn eigen verdriet. Dat maakt me eenzaam. Gelukkig kibbelen we ook over alledaagse dingen, want er is nog leven tussen de afspraken door. We blijven opstaan en vooral liefhebben.
Lees de column (als abonnee), elke zaterdag, ook in het weekendmagazine Billie als bijlage in de volgende kranten:
Column nr. 24:
- Het belang van Limburg: “Onur helpt me dragen op momenten dat het mij niet lukt”: Serap Can prijst zich gelukkig met haar man als mantelzorger | HBVL
- Het Nieuwsblad: “Onur helpt me dragen op momenten dat het mij niet lukt”: Serap Can prijst zich gelukkig met haar man als mantelzorger | Nieuwsblad
- Het gazet van Antwerpen: “Onur helpt me dragen op momenten dat het mij niet lukt”: Serap Can prijst zich gelukkig met haar man als mantelzorger | GVA