De Houthalense Serap Can (38), getrouwd en mama van twee dochters, heeft voor de derde keer kanker. Elke week geeft ze een kijk in haar hart en deelt ze ervaringen van een andere patiënt. Deze week vertelt ze Billie over hoe strijdvaardig blijft, ook al is genezen niet meer mogelijk: “Ik verlies de hoop niet omdat mijn hart nog zo graag wil leven”
Ziekte is een onderdeel van het leven. We worden allemaal weleens ziek, hoe gezond we onszelf ook beschouwen. Ik dacht destijds ook dat mij niets kon overkomen. De diagnose sloeg toen in als een bom. Wat als je ernstig ziek wordt en genezing uitgesloten blijkt? Aanvaard je je lot of koester je toch nog hoop? Het leven is nu eenmaal eindig, dat is iets wat we allemaal gemeen hebben. Maar wat als jouw ziekte het einde betekent? Hoe blijf je hoopvol én leg je je tegelijk neer bij de realiteit die wordt geschetst? Ik ondervind dat hoop de zachte drijfkracht is achter mijn strijd. Geloven dat het toch goed kan komen, zelfs als niemand het ziet, houdt me op de been. Het is mijn antwoord op de vraag: ‘Hoe doe je het toch, Serap?’”
Het duurde lang voordat ik kon aanvaarden dat ik baarmoederhalskanker had. Zelfs dat verschrikkelijk lange woord kreeg ik amper over mijn lippen. Het leek geen verhaal dat voor mij geschreven was, slechts een hoofdstuk uit mijn leven gegrepen. Ik zou genezen zoals de oncologen voorspelden. Toen dezelfde ziekte bleef terugkeren en mijn kans op volledige remissie verkleinde, kon ik niets anders dan mijn diagnose dragen. Blijven vechten tegen de waarheid bleek vermoeiender dan overgave. Ik leerde leven mét de kanker in plaats van ertegen, en dat gaf me ruimte om nog meer los te laten.
Men zegt weleens dat fysieke en emotionele beproeving ons kan leiden naar innerlijke vrede en een pad opent naar een sterker geloof. Een overtuiging dat er meer is dan wat we fysiek waarnemen. Het verzacht mijn pijn te weten dat mijn ziel zal voortbestaan en dat er uiteindelijk maar één ding voor eeuwig overblijft: mijn liefde. De nabijheid van de dood laat mij het leven nog meer waarderen. Als genezen geen optie meer is, is hoopvol zijn mijn enige keuze. Tussen overgave en wiskracht blijf ik de hoop niet verliezen, omdat mijn hart nog zo graag wil leven.
Op 7 maart ga ik tijdens de Kom op tegen Kanker live iftar (Mechelen) in gesprek over hoop en aanvaarding wanneer genezen niet meer mogelijk is.
Hartgenoot Anoniem (47 – diagnoseleeftijd 21): “Mijn wilskracht vindt haar bron in mijn geloof, en ook herstel verwacht ik van daaruit.”
Al meer dan vijfentwintig jaar word ik beproefd door verschillende vormen van kanker. Momenteel vecht ik tegen borstkanker. Vanaf dag één heb ik mijn ziekte aanvaard, gedragen door mijn geloof. En datzelfde vertrouwen leg ik in de kracht van mijn lichaam. Hoe zwaar het soms ook is, de hoop geef ik nooit op. Ieder mens kent zijn eigen strijd; het hoort eenmaal bij het leven. Dit is mijn pad, en ik ben dankbaar voor alles wat ik daarop tegenkom. En in mijn kinderen vind ik mijn diepste kracht.
Lees de column (als abonnee), elke zaterdag, ook in het weekendmagazine Billie als bijlage in de volgende kranten:
Column nr. 23:
- Het belang van Limburg: Zo blijft Serap Can strijdvaardig, ook al is genezen niet meer mogelijk: “Ik verlies de hoop niet omdat mijn hart nog zo graag wil leven” | HBVL
- Het Nieuwsblad: Zo blijft Serap Can strijdvaardig, ook al is genezen niet meer mogelijk: “Ik verlies de hoop niet omdat mijn hart nog zo graag wil leven” | Nieuwsblad
- De gazet van Antwerpen: Zo blijft Serap Can strijdvaardig, ook al is genezen niet meer mogelijk: “Ik verlies de hoop niet omdat mijn hart nog zo graag wil leven” | GVA