De Houthalense Serap Can (38), getrouwd en mama van twee dochters, heeft voor de derde keer kanker. Elke week geeft ze een kijk in haar hart en deelt ze ervaringen van een andere patiënt. Deze week vertelt ze Billie over hoe dat veel mensen een bucketlist hebben. Maar dat het voor haar een prioriteitenlijst is, die niet uit avonturisme maar uit urgentie ontstond. “Ik heb geen tijd te verspillen.”
Wat als je vakanties inboekt op basis van een bucketlist? De dingen die je allemaal nog meegemaakt en gezien wilt hebben voordat het einde daar is. We hebben allemaal wel zo’n lijst in ons hoofd. Alleen handelen we er niet altijd naar. Voor mij is het een prioriteitenlijst die me helpt keuzes te maken. Sinds dit jaar heb ik er bewust voor gekozen om er ook mijn planningsinstrument van te maken. Iemands ‘must see or do’ is mijn ‘nu of nooit’. Ik weet simpelweg niet hoe lang ik nog in goede conditie zal blijven. Soms, na een behandeling die me zwaar viel, twijfel ik of ik het toch niet bij rustige vakanties moet houden? Maar ik tast graag mijn grenzen af — zoals een klein kind dat de wereld wil ontdekken.
Aan de ene kant geeft het rust, wetende dat ik kan verwezenlijken wat ik belangrijk vind in het leven. De lijst is organisch en zal nooit afgewerkt raken: sommige dingen vallen eraf, andere worden toegevoegd. Mijn lijf, mijn energie en mijn ziekteproces bepalen de inhoud en het tempo. En elke drie maanden maak ik de inventaris op. Aan de andere kant besef ik dat die lijst niet tot stand kwam uit avonturisme, maar uit urgentie. Wat anderen voor later kunnen sparen, moet bij mij nu gebeuren. Ik heb geen tijd te verspillen. Er schuilt altijd pijn onder het zichtbare plezier. Tijdens elke reis die we maken, geniet ik met volle teugen, maar mijn gedachten dwalen onvermijdelijk af naar mijn ziekte. Tummy bepaalt alles en reist altijd zonder geldige boardingpass met ons mee.
Ondanks alles overheerst dankbaarheid. Dat ik dit kan doen — misschien zelfs meer dan anderen in dezelfde situatie. Mede dankzij Onur, die mee afvinkt. Hij beseft maar al te goed dat er ooit een laatste reis zal zijn, maar dat spreekt hij nooit uit. Zoals zoveel andere dingen die hij nooit onder woorden brengt. Zijn daden spreken, en die zeggen alles.
Met elk afgevinkt vakje wordt de lijst korter, maar de betekenis groter. Zolang ik er ben, blijf ik gaan. En behalve Tummy is er niemand die me kan tegenhouden.
Hartgenoot Kathleen (49 – diagnoseleeftijd 38): “Voor mij geen bucketlist vol grootse dingen, enkel tijd met de mensen die ons omringen.”
Terwijl mijn man graag de wereld rondreist, heb ik daar na mijn diagnose minder behoefte aan. Het inpakken, het vliegen, de drukte... Ik geniet meer van weekendjes dichtbij, rust en kleine momenten. Helaas ben ik de enige in een gezin met drie zonen die allen de reiskriebels hebben geërfd. Ik ben tevreden met wat er is, terwijl zij steeds op zoek zijn naar meer. Voor mijn 50ste gaan we wel naar Portugal. Kwestie van iedereen tevreden te stellen. (lacht) En tijd met elkaar blijft het belangrijkst.
Lees de column (als abonnee), elke zaterdag, ook in het weekendmagazine Billie als bijlage in de volgende kranten:
Column nr. 22:
- Het belang van Limburg: “Wat anderen voor later kunnen sparen, moet bij mij nu gebeuren”: Serap Can vinkt haar bucketlist af | HBVL
- Het Nieuwsblad: “Wat anderen voor later kunnen sparen, moet bij mij nu gebeuren”: Serap Can vinkt haar bucketlist af | Nieuwsblad
- Het gazet van Antwerpen: “Wat anderen voor later kunnen sparen, moet bij mij nu gebeuren”: Serap Can vinkt haar bucketlist af | GVA