De Houthalense Serap Can (38), getrouwd en mama van twee dochters, heeft voor de derde keer kanker. Elke week geeft ze een kijk in haar hart en deelt ze ervaringen van een andere patiënt. Deze week vertelt ze Billie over hoe ze een tastbare herinnering voor haar dochters nalaat: “Zullen mijn dochters mij nog levendig herinneren als ze volwassen zijn?”
De grootste vrees van elke moeder is dat ze haar kind niet zal zien opgroeien. We willen allemaal voor altijd bij hen zijn. Maar nu ik weet dat ik ongeneeslijk ben, schat ik die kans laag in. Ze zijn nog maar acht en vier. Dat ze mij nog levendig zullen herinneren wanneer ze volwassen zijn, lijkt me onwaarschijnlijk. Die gedachte breekt mijn hart. Mijn dochters zijn mijn grootste trots. Ze lijken allebei sterk op mij: Emilya heeft mijn uiterlijk, Elina mijn temparement. Alleen al daardoor zal ik altijd blijven voortbestaan – in het DNA dat ik aan hen doorgaf. Maar wat als ik echt een stukje van mezelf kan nalaten? Iets blijvends, waar ze naar kunnen grijpen wanneer er alleen gemis overblijft. Een tastbare herinnering voor wanneer ik er niet meer ben.
Ik liet een persoonlijk kunstwerk met emotionele waarde maken, in het hart van de bodycasting. Ik reed helemaal naar Bodegraven, waar zich de grootste galerie ter wereld bevindt. Hier werken ze – volledig afgestemd op jouw wens – met hart en vakmanschap. Voor mij legden ze een liefdevolle aanraking tussen mij en mijn meisjes voor eeuwig vast. Samen met hun handjes vorm ik een hart, verrijkt met de woorden: “Voor altijd in mijn hart.” Het hartbeeld staat symbool voor onze verbintenis en liefde zonder einde. Ons levensverhaal, vormgegeven in een handbeeld.
“Hocup pocus pilatus pas, ik zou willen dat het roze … wit was.” Met die woorden tovert Petra, de eigenaar, onze mal bijeen. Emilya en Elina kijken verwonderd en roerloos toe terwijl onze handen verdwijnen en langzaam verstenen. Stilstand is een belangrijke voorwaarde om de magie te doen slagen. Ik werd er bloednerveus van, maar de precisie stelde me gerust. Op deze unieke manier vereeuwig ik mijn moederhart, dat verder zal kloppen, ook als enkel het beeld overblijft. Ik hoop dat het hen troost biedt wanneer de pijn voelbaar is. Dat het een glimlach oproept wanneer de tranen stromen. En dat de herinnering aan dit moment het gemis dragelijker maakt. En ik deed het nu – nu het nog kan.
Hartgenoot Kirsten (50 – diagnoseleeftijd 48): "Bij verlies zweef je op een grijze wolk, die ik voor mijn kinderen lichter inkleur.”
Als puber verloor ik plots mijn moeder. Ik miste haar geur, lach en nabijheid. De dingen die ik me niet meer herinner. Toen ik ongeneeslijk ziek werd, begon ik na te denken over wat ik wil nalaten. Wanneer we samen zijn met de pubers, proberen we in verbinding te blijven. Zijn ze niet thuis, dan creëer ik tastbare herinneringen: fotoalbums, tijdcapsules, decoratie en boekjes. Nu al hiermee bezig zijn, maakt het proces ongedwongener en luchtiger. Zo laat ik het bijzondere in het alledaagse zien.
Lees de column (als abonnee), elke zaterdag, ook in het weekendmagazine Billie als bijlage in de volgende kranten:
Column nr. 19:
- Het belang van Limburg: “Ik hoop dat dit troost biedt wanneer de pijn voelbaar is”: Serap Can laat een tastbare herinnering na voor haar dochters | HBVL
- Het Nieuwsblad: “Ik hoop dat dit troost biedt wanneer de pijn voelbaar is”: Serap Can laat een tastbare herinnering na voor haar dochters | Nieuwsblad
- Het gazet van Antwerpen: “Ik hoop dat dit troost biedt wanneer de pijn voelbaar is”: Serap Can laat een tastbare herinnering na voor haar dochters | GVA