De Houthalense Serap Can (38), getrouwd en mama van twee dochters, heeft voor de derde keer kanker. Elke week geeft ze een kijk in haar hart en deelt ze ervaringen van een andere patiënt. Deze week vertelt ze Billie hoe één frustrerende en confronterende vraag tijdens sollicitaties telkens weer terugkomt: "Hoe stap je na een kankerbehandeling weer de werkwereld in?"
“Waar zie jij jezelf binnen vijf jaar?” Het is een vraag die standaard wordt gesteld tijdens een sollicitatie en die mij frustreert. Ze veronderstelt dat je er tegen dan nog bent en dat je door het leven gaat met een vijfjarenplan. Natuurlijk willen werkgevers je motivatie aftoetsen en nagaan of je doelen binnen de organisatie passen, maar voor een (ex-)kankerpatiënt is het confronterend. Na mijn eerste kankerbehandeling wilde ik ijverig weer aan het werk. Ik had een jaar thuis gezeten nadat ik was bevallen van Elina én kanker had overleefd. Kwetsbaar en gebroken stapte ik de enge werkwereld in, terwijl ik mezelf ook nog eens moest zien te verkopen. Toen die clichévraag kwam, belandde ik in een innerlijke strijd: zeg ik de waarheid, of geef ik een even clichéantwoord? Ongemakkelijk koos ik voor het laatste.
Vervolgens vroeg men waarom ik dan al een jaar thuis had gezeten, als ik toch zo ambitieus was. Ik draaide er opnieuw omheen, maar over de kanker zweeg ik in alle talen. Die oordelende toon kwam zo hard binnen dat ik wist: hier hoor ik niet thuis. Die ervaring maakte me onzeker, omdat ik keihard botste op mijn eigen realiteit. Ik wist plots geen blijf met mezelf. Het is moeilijk om het werkleven weer op te pikken nadat alles onverwachts is stilgevallen. Net daarom vind ik het mooi om hartgenoten te zien die wel hun draai vinden, dankzij begripvolle werkgevers en collega’s. Er bestaan re-integratieprogramma’s en organisaties die je daarbij op weg kunnen helpen. Achteraf gezien had ik daar beter ook gebruik van gemaakt.
Uiteindelijk vond ik zingeving in mijn eigen herstel: in schrijven, delen en spreken over wat mij beweegt. Door het negatieve om te buigen naar iets dat voor mij werkt, kreeg alles opnieuw betekenis. Trouwens: wie zegt dat een van ons nog vijf jaar heeft? Ik kan me dat nog niet eens voorstellen. Ik jaag mijn dromen liever nu na, dan ze te parkeren in een strak plan dat ik misschien nooit zal uitvoeren. Ik leef liever nu, dan in een ingebeelde toekomst.
Hartgenoot Veerle (43 – diagnoseleeftijd 40): "Ik kreeg veel begrip en dat maakte een wereld van verschil.”
Werken terwijl ik ziek was, was een manier om te ontsnappen aan de kankerwereld. Een paar uur per week mijn hoofd gebruiken en doen wat ik graag deed, gaf me veel voldoening. Op werk zochten we naar een aanpak die voor mij haalbaar was, ook tijdens de chemo’s. Ik ben dankbaar dat ik mijn hart kon blijven volgen, want mijn werk is een deel van mijn identiteit. Mijn begripvolle werkgever en team maakten dit voor mij mogelijk, en dat is geen evidentie. Mijn grenzen afbakenen blijft wel een uitdaging.
Lees de column (als abonnee), elke zaterdag, ook in het weekendmagazine Billie als bijlage in de volgende kranten:
Column nr. 18:
- Het belang van Limburg: Hoe ga je na een kankerbehandeling weer aan de slag? Serap Can: “Eén frustrerende en confronterende vraag komt telkens weer terug” | HBVL
- Het Nieuwsblad: Hoe ga je na een kankerbehandeling weer aan de slag? Serap Can: “Eén frustrerende en confronterende vraag komt telkens weer terug” | Nieuwsblad
- De gazet van Antwerpen: Hoe ga je na een kankerbehandeling weer aan de slag? Serap Can: “Eén frustrerende en confronterende vraag komt telkens weer terug” | GVA