De Houthalense Serap Can (38), getrouwd en mama van twee dochters, heeft voor de derde keer kanker. Elke week geeft ze een kijk in haar hart en deelt ze ervaringen van een andere patiënt. Deze week vertelt ze Billie over hoe ze beslist om voortaan te genieten van haar rol als ‘mama eend’: “Ga ik dat nog meemaken als ze tieners zijn?”
Om de een of andere reden plakken mijn kinderen voortdurend aan mij. Zelfs wanneer Onur erbij is, lijkt het soms alsof hij nog niet eens aanwezig is. De meisjes hebben namelijk alleen oog voor mij. "Mama, mag ik een snoepje? Mama, kan je dit open doen? Mama, mag ik op je schoot zitten?" Allemaal vragen die ze perfect aan papa kunnen stellen, toch ben ik steevast de uitverkorene. Zelfs wanneer we op restaurant zitten en ik naar het toilet moet, vergezellen ze me ongevraagd. Ik probeer weg te glippen, maar ik faal keer op keer. Ze hebben het meteen door. Net als kuikens die achter mama eend waggelen, blijven mijn meisjes in mijn kielzog. Een schattig tafereel dat soms overweldigend is. Ik ben nooit alleen en de nodige rust ontbreekt. Zelfs op de pot. Die verantwoordelijkheid weegt van tijd tot tijd wat zwaar, maar Onur hoor ik op dat moment niet klagen. Wij zijn even weg met z’n drieën, en hij krijgt de me-time waar ik naar hunker.
Toch zag ik onlangs iets dat me onverwacht bij de keel greep. Tijdens een wandeling — die meer op een achtervolging leek — liepen we met z’n drieën hand in hand. Uiteraard liep Onur in zijn eentje iets verderop. Ik zou maar eens weglopen als niet elk kind één hand vasthield. Ik voelde me geïrriteerd, tot ik toevallig exact hetzelfde zag gebeuren bij een ander gezin dat ons tegemoetkwam. De vader wandelde voorop, tikkend op zijn gsm, en de moeder liep samen met haar twee tienerdochters, ook hand in hand. Ze praatten en lachten, zichtbaar verbonden. Dat aanzicht, dat mijn toekomst zou kunnen zijn, raakte me diep.
Wat vandaag misschien vervelend en soms een tikkeltje te veel is, is tegelijk mijn droombeeld: samen met mijn dochters liefdevol vooruit bewegen. Ga ik dat nog meemaken wanneer ze tieners zijn? Ik beslis om niet langer te klagen, maar net intens te genieten van mijn rol als mama eend, want iets waardevoller bestaat er volgens mij niet. De kuikens volgen niet voor niets alleen de eend. En moeder natuur weet precies wat ze doet.
Hartgenoot Hanne (36 - diagnoseleeftijd 35): "Vroeger was het altijd ‘mama, mama, mama’.”
Doordat mijn man veel werkt, ben ik vaker thuis, dus trokken mijn dochters meer naar mij toe. Sinds de diagnose is dat anders. Ik heb leren loslaten, zodat er meer ruimte overblijft voor onze band als gezin, die nu dieper is dan ooit. Alles is bespreekbaar, we voelen ons veilig en steunen elkaar. De kanker heeft ons dichter bij elkaar gebracht en laten zien wat er echt telt: liefde, met en voor elkaar. We spreken nu nog vaker uit hoeveel we van elkaar houden, omdat we niet weten wat morgen brengt.
Lees de column (als abonnee), elke zaterdag, ook in het weekendmagazine Billie als bijlage in de volgende kranten:
Column nr. 17:
- Het belang van Limburg: Column: Serap Can (38) uit Houthalen deelt haar verhaal over moederschap en kanker | HBVL
- Het Nieuwsblad: Serap Can beslist om voortaan te genieten van haar rol als ‘mama eend’: “Ga ik dat nog meemaken als ze tieners zijn?” | Nieuwsblad
- Het gazet van Antwerpen: Serap Can beslist om voortaan te genieten van haar rol als ‘mama eend’: “Ga ik dat nog meemaken als ze tieners zijn?” | GVA