De Houthalense Serap Can (38), getrouwd en mama van twee dochters,
heeft voor de derde keer kanker. Elke week geeft ze een kijk in haar hart en
deelt ze ook ervaringen van een andere patiënt. Deze week beschrijft Serap
hoe haar wijze dochter de machteloosheid probeert te kaderen.
"Waarom moet jij kanker krijgen? Waarom kan niet iemand anders die ziekte krijgen?" vraagt Emilya plots. "Wie dan?" Emilya bekijkt me bedachtzaam, beseft wat ze net zei en corrigeert: "Gewoon niemand! Wie jou dat ook heeft gegeven, moet het terug komen halen! Het is zo oneerlijk: ik eet veel ongezonder dan jij. Door jou eten wij net veel fruit en groenten." Terwijl zij haar pleidooi houdt, kijk ik haar met droevige ogen aan. Soms verbaast ze me met de snuggere conclusies die ze trekt, die me vaak sprakeloos achterlaten. Ik voel de machteloosheid waar wij volwassen ook mee worstelen. “Waarom overkomt mij dit? Ik ben toch gezond en voel me emotioneel evenwichtig, maar toch slaag ik er niet in om gezond te zijn of blijven?” Het lijkt alsof het besef van die realiteit nu pas bij haar doordringt, dus ze blijft ijverig redevoeren. Ik laat haar verder ratelen en voel een vlaag van trots door me heen stromen.
Dan gaat ze abrupt rechtzitten en vraagt: "Wie waren weer die slechteriken die in je lichaam zitten?" "Kankercellen." "Ik zal eens kijken hoeveel er nog in je lichaam zitten. Ze trekt het deken omhoog en legt haar hoofd op mijn buik, met haar ogen naar binnen gericht. Ik moet er stiekem om lachen. Haar hoofdje komt weer tevoorschijn terwijl ze de resultaten van haar onderzoek meedeelt: "Er zitten er, jammer genoeg, nog tien in. Maar er zijn wel nog genoeg chemocellen. Dus die krijgen dat wel klein." Het verbaast me dat Emilya het aantal juist heeft. Heeft ze het toevallig goed geraden, of heeft ze echt röntgenogen die dwars door me heen kunnen kijken? Was ze ook maar in het bezit van een glazen bol, zodat ze onze toekomst kon voorspellen - dat zou pas echt handig zijn. Dan weet ik of we die tijd samen mogen beleven: een toekomst gevuld met schattige en betekenisvolle gesprekken.
Ik ben niet iemand die per se alles op voorhand hoeft te weten. Ik hou wel van wat spanning en spontaniteit, maar een stabiele gezondheid komt goed van pas. Zo kan ik blijven - hier, bij hen.
Hartgenoot Naika (37 - diagnoseleeftijd 34): "Ik zou enkel de toekomst van mijn dochter willen zien.”
Ik voel me oké, maar toch word ik dagelijks geconfronteerd met onzekerheid. Sinds mijn ziekte droom ik groter en leef ik intenser. Als ik nu iets wil, ga ik ervoor. Ik hoef niet te weten wat nog komt - ik leef liever dag tot dag. Maar ik vraag me wel vaak af: hoe lang mag ik nog mama zijn voor mijn achtjarige dochter? Zij lijkt zo hard op mij, en ik ben zo trots op haar. En op mijn fantastische man, die me overal doorheen loodst. Door hen voel ik moed. Zij geven mij de kracht om door te gaan.
Lees de column (als abonnee), elke zaterdag, ook in het weekendmagazine Billie als bijlage in de volgende kranten:
Column nr. 12:
- Het belang van Limburg: Serap heeft een onderonsje met haar dochter: “Het lijkt wel of Emilya röntgen-ogen heeft en dwars door me heen kijkt” | HBVL
- Het Nieuwsblad: Serap heeft een onderonsje met haar dochter: “Het lijkt wel of Emilya röntgenogen heeft en dwars door me heen kijkt” | Nieuwsblad
- Het gazet van Antwerpen: Serap heeft een onderonsje met haar dochter: “Het lijkt wel of Emilya röntgenogen heeft en dwars door me heen kijkt” | GVA