De Houthalense Serap Can (38), getrouwd en mama van twee dochters, heeft
voor de derde keer kanker. Ze herinnert zich hoe ze zich na de chemo
inschreef voor lessen buikdans en bang was dat ze er niets van zou bakken.
Het tegendeel bleek waar: dansen voelde als een bevrijding. Hier geeft ze een
kijk in haar hart en deelt ze ook hoe een andere patiënt het ervaart.
Stiekem droomde ik er als kind al van om buikdanseres te worden, maar ik was onzeker en verlegen. Al vertelt mijn mama een ander verhaal: als vijfjarige danste ik ooit op de tafels tijdens een trouwfeest en zamelde zo een fortuin in voor de liveband, die nog nooit zo veel fooi had gezien. Jammer dat er toen nog geen smartphones waren, want ik heb geen levendige herinnering aan dat moment. Al was het maar om die kant van mezelf eens te kunnen zien.
Wat ik wél weet: bij elk feest ben ik altijd de eerste op de dansvloer en de laatste die vertrekt. Met veel spierpijn als gevolg. Ik laat mij dragen door de muziek en het ritme neemt mijn lichaam over. Ik schud niet alleen mijn heupen los, maar ik schud ook de zorgen die ik meedraag van me af. Ik word een met de dansvloer en vergeet de wereld om me heen. Soms denken mensen onterecht dat ik gedronken heb, maar ik ben dronken van plezier. Ik ben er zeker van dat er in ieder van ons een Shakira schuilt - je moet haar alleen durven los te laten.
Daarom maakte ik mijn kinderdroom waar toen ik me net na de chemo inschreef voor buikdanslessen. Vooraf mailde ik Johanna, de liefste lerares en leukste motivator, om haar te waarschuwen dat ik er niet veel van zou bakken. Mijn lichaam was verzwakt en mijn spieren voelden dood aan. Maar niets bleek minder waar: ik shakete erop los en de vreugde was van mijn gezicht af te lezen. Zo ervoer ik dat dansen ook een goede oncorevalidatie kan zijn. Ik danste mijn trauma’s uit mijn lijf, terwijl mijn spieren weer tot leven kwamen. Ik was aangenaam verrast door mijn eigen kunnen. Ik kreeg opnieuw grip op mijn lichaam en mijn (zelf)vertrouwen groeide.
Dansen voelt minder aan als een training en meer als een bevrijding. Zo kan ik weer zijn wie ik wil zijn: de energievolle, blije Serap. En die energie neem ik mee naar huis. “Je hebt precies echt genoten”, is het eerste wat Onur tegen me zegt wanneer ik als een Duracellkonijn verslag geef over de les. Op 24 oktober dans ik mee tijdens de Radio 2 Dansathon tegen kanker. Dans je ook mee?
Hartgenoot Ana (37 – diagnoseleeftijd 35): “Het is echt wel meer dan wat met je kont zwieren.”
Ik ben altijd sportief geweest, maar tijdens mijn behandeling zat ik fysiek ver onder nul. Bovendien leefde ik in een constante waas van slaperigheid. Mentaal hield ik me staande in strijdmodus. Nadien had ik paniekaanvallen, en schrik om te sterven. Dansen hielp me herstellen. Ik begon met paaldansen, maar dat was fysiek te belastend. Nu doe ik aan twerken. Ik kom altijd happy uit de les en dat gevoel blijft hangen. De muziek en pasjes laten me alles vergeten, heel even ben ik zorgenvrij.
Lees de column (als abonnee), elke zaterdag, ook in het weekendmagazine Billie als bijlage in de volgende kranten:
Column nr. 8:
- Het belang van Limburg: “Ik danste mijn trauma’s uit mijn lijf”: Serap Can startte na de chemo met lessen buikdans | HBVL
- Het Nieuwsblad: “Ik danste mijn trauma’s uit mijn lijf”: Serap Can startte na de chemo met lessen buikdans | Nieuwsblad
- De gazet van Antwerpen: “Ik danste mijn trauma’s uit mijn lijf”: Serap Can startte na de chemo met lessen buikdans | GVA