De Houthalense Serap Can (39), getrouwd en mama van twee dochters, heeft voor de derde keer kanker. Elke week geeft ze een kijk in haar hart in Billie en deelt ze ervaringen van een andere patiënt.
Nadat ze wekenlang oogpijn had, kreeg Serap een zwaar verdict. De kanker is uitgezaaid naar haar oog en hersenen. Terwijl iedereen rondom haar probeert de hoop erin te houden, vindt ze in de medische wereld zelf weinig houvast.
“De knapste koppen gaan zich buigen over de moeilijkste kankergevallen.” Deze krantenkop zie ik passeren, net nadat ik met mijn eigen behandelplan tegen een muur ben gebotst. Met het nieuwe, hoopvolle Kankerplan van minister Frank Vandenbroucke zullen slimmeriken zich vanaf 2028 met complexe dossiers bezighouden. Maar wat met de ongeneeslijke kankerpatiënten met een ingewikkeld dossier, voor wie de oncologen nu al aan hun limieten zitten?
Bij mijn eerste diagnose hoorde ik dat ik ‘geluk’ had met een standaardtumor die goed te behandelen was. Vijf jaar later - nu ik te weten ben gekomen dat de kanker zich niet alleen naar mijn rechteroog, maar ook naar mijn hersenen heeft verspreid - ben ik een uitzondering op de uitzondering. En eigenlijk weten ze niet meer wat te doen. “HPV-gerelateerde kanker is zeldzaam en door vaccinatie hopelijk weg te werken. Bovendien wil de farmaceutische industrie daar niet meer echt in investeren, want dat is minder interessant.” Dat komt hard binnen, maar is de realiteit waarin we allemaal leven.
“Is er dan geen studie waaraan ik kan deelnemen?” Iets wat we al vaker hebben besproken. “Er zijn nog genoeg studies die openstaan of eraan komen.” Maar als puntje bij paaltje komt: “Momenteel lopen er geen studies voor baarmoederhalskanker waarbij de uitzaaiing al in het hoofd zit.” Oh, dus nu ben ik plots een hopeloos geval, terwijl iedereen rondom me zegt: Je mag de hoop niet opgeven. Oké, leg mij dan uit hoe ik hoopvol kan blijven in deze kansloze situatie?
Ondertussen heb ik wel al mijn hele hoofd vijf keer laten bestralen, inclusief mijn oog. Dat was topprioriteit, maar de rest van de behandeling laat ik op me afkomen, stap voor stap. Een definitieve beslissing hebben we nog niet genomen, want de voorgestelde chemo voelt niet goed aan, al sluit ik haar nog niet helemaal uit. Ik worstel met de afweging: hoeveel schade richt Tummy aan en hoeveel de behandeling zelf?
Stichting tegen Kanker noemt de geplande bewustmakingscampagne een belangrijke stap om kwetsbare patiënten te beschermen tegen de gezondheidsrisico’s en financiële uitbuiting van onbewezen ‘wondertherapieën’, lees ik ook nog in het artikel. Maar als de reguliere geneeskunde haar deuren sluit, kijken sommige kankerpatiënten in alle stilte naar complementaire keuzes, waarvan de veiligheid niet altijd duidelijk is. Ondertussen blijft iedereen vanuit zijn eigen hoek naar elkaar wijzen. En de patiënt voelt zich verloren en alleen. Wat als ze zouden samenwerken, zodat iedereen een lichtpuntje kan vinden?
Lees de column (als abonnee), elke zaterdag, ook in het weekendmagazine Billie als bijlage in de volgende kranten:
Column nr. 8 van seizoen 2026-2027:
- Het belang van Limburg: https://www.hbvl.be/lifestyle/serap-can-voelt-zich-na-een-zwaar-verdict-voor-blok-gezet-iedereen-wijst-naar-elkaar-en-de-patient-voelt-zich-alleen/163003364.html
- Het Nieuwsblad: https://www.nieuwsblad.be/lifestyle/serap-can-voelt-zich-na-een-zwaar-verdict-voor-blok-gezet-iedereen-wijst-naar-elkaar-en-de-patient-voelt-zich-alleen/161742803.html
- De gazet van Antwerpen: https://www.gva.be/lifestyle/serap-can-voelt-zich-na-een-zwaar-verdict-voor-blok-gezet-iedereen-wijst-naar-elkaar-en-de-patient-voelt-zich-alleen/163003363.html