De Houthalense Serap Can (39), getrouwd en mama van twee dochters, heeft voor de derde keer kanker. Elke week geeft ze een kijk in haar hart in Billie en deelt ze ervaringen van een andere patiënt.
Ze had gedacht dat ze de radiotherapie en alle bijhorende trauma’s voorgoed achter zich had gelaten, maar deze week wordt Serap Can toch opnieuw bestraald. “Het zal eerst erger worden, maar ik heb het ervoor over, als ik achteraf maar beter ben.”
“Hier zijn we weer”, is het eerste wat ik denk wanneer ik de trap afdaal richting radiotherapie. Ik dacht echt dat ik deze afdeling, samen met de bijhorende trauma’s, voor eeuwig achter me had gelaten. In 2022, tijdens mijn eerste kankerbehandeling, bestond mijn therapie vooral uit bestraling om te genezen. Dat besefte ik pas achteraf. Ik werd toen 25 keer uitwendig en 72 uur inwendig bestraald, in combinatie met wekelijkse chemo.
Nu word ik vijf keer uitwendig en lokaal bestraald om mijn levenskwaliteit te verbeteren. Dat is het verschil: als je behandelt wordt om te genezen, bestralen ze alles kapot. Nu is het enkel de bedoeling om me comfort te bieden. Tijdens deze korte behandeling wordt de straling gericht op het gebied in mijn lichaam waar kankercellen zich rond mijn luchtpijp hebben opgehoopt. Als gevolg daarvan hoest ik voortdurend, wat belastend is voor mijn lichaam en storend voor mijn omgeving.
Het doel is om die cellen te beschadigen en te vernietigen, terwijl het gezonde weefsel eromheen zo min mogelijk wordt aangetast. Maar het kan niet anders dan dat ook andere lichaamsdelen mee bestraald worden. Met een lagere dosering weliswaar. Vorige keer heb ik van dat laatste veel last gehad. Alles in de buurt van mijn baarmoederhals werd mee bestraald, denk maar aan mijn baarmoeder, darmen, blaas en vagina. Nu zouden de gevolgen miniem zijn, maar ik zou wel last kunnen krijgen van mijn slokdarm. “Het gaat eerst erger worden vooraleer je beter wordt”, zegt de dokter. En ‘beter worden’ is het enige wat ik onthoud.
Mijn vriendinnen staan trouwens te popelen om me te brengen naar het ziekenhuis, want dat deden ze de eerste keer ook. Maar met deze korte planning lukt het ons wel. De bestraling zelf duurt maar tien minuten; we zijn langer onderweg dan in het ziekenhuis. De toegediende straling blijft wel lang doorwerken, waardoor het ‘eerst erger worden’ wat langer zal duren. Maar zelfs dat heb ik ervoor over, als ik achteraf maar beter ben. Duimen jullie mee?
Hartgenoot Sofie (46 – diagnoseleeftijd 24): “Tot de volgende scan is het afwachten, maar vooral volop leven.”
Toen ik de afdeling radiotherapie binnenstapte, kwam het trauma van mijn tweede bestraling terug. Het bestralingsmasker dat toen aan de tafel werd vastgeklikt, vond ik heel eng. Nu ben ik vijf keer bestraald ter hoogte van mijn borstkas, dicht bij mijn maag. Deze behandeling moet de ziekte afremmen en mij hopelijk meer tijd met een goede levenskwaliteit geven. Behalve vermoeidheid heb ik gelukkig weinig klachten. Voor mij is het op dit moment vooral: voorlopig gaat het goed, en daar ben ik dankbaar voor.
Lees de column (als abonnee), elke zaterdag, ook in het weekendmagazine Billie als bijlage in de volgende kranten:
Column nr. 5 van seizoen 2026-2027:
- Het belang van Limburg: https://www.hbvl.be/lifestyle/had-de-twaalfjarige-serap-dat-spuitje-gekregen-dan-was-ze-nu-een-gezonde-en-gelukkige-moeder-serap-can-over-het-belang-van-vaccinatie/161183981.html
- Het Nieuwsblad: https://www.nieuwsblad.be/lifestyle/had-de-twaalfjarige-serap-dat-spuitje-gekregen-dan-was-ze-nu-een-gezonde-en-gelukkige-moeder-serap-can-over-het-belang-van-vaccinatie/160034069.html
- De gazet van Antwerpen: https://www.gva.be/lifestyle/had-de-twaalfjarige-serap-dat-spuitje-gekregen-dan-was-ze-nu-een-gezonde-en-gelukkige-moeder-serap-can-over-het-belang-van-vaccinatie/161183980.html