De Houthalense Serap Can (39), getrouwd en mama van twee dochters, heeft voor de derde keer kanker. Elke week geeft ze een kijk in haar hart in Billie en deelt ze ervaringen van een andere patiënt.
De tijd staat weer even stil bij Serap, die onder de scan moet. Hoewel ze voor de scan zelf een date heeft, haar zus, en erna bij Onur terecht kan, is de spanning te snijden.
Wanneer ik de vraag krijg hoe het met me gaat, antwoord ik weleens: “Dat zal de scan bepalen.” Er zijn momenten geweest dat ik me Superwoman voelde, net na de bevalling, en dat ze een tumor hebben gevonden. Er waren tijden dat ik supersportief was en me onoverwinnelijk voelde, net voordat ze mijn eerste herval ontdekten. En net wanneer ik vrede en rust had gevonden met alles wat was geweest, kwam mijn laatste herval.
Nu ga ik weer te weten komen hoe het écht met me gaat. Ik bel mijn zusje in de auto, onderweg naar Leuven, waarbij zij spontaan zegt: “Ik was wel meegekomen, hoor.” Waarop ik even spontaan antwoord: “Maak je klaar, ik sta binnen vijf minuten voor de deur.” Zo huppelen twee luide en oppervrolijke dames het ziekenhuis binnen. Voor ik het goed en wel besef, is het voorbij en helpt ze me ook bij het maken van content. Wel handig, zo’n scan-date.
Nu nog een resultaat-date, eentje die me kalmeert, en daarvoor wend ik me tot Onur, de rust zelve. Al zie ik ook veel stress rond hem hangen. Terwijl ik rondloop met felle pijn aan mijn oog, wat kan wijzen op een oogmigraine, een ooginfectie of een droog oog - dat laatste komt blijkbaar vaak voor bij immuuntherapie - heeft Onur aanhoudende hoofdpijn. Hoe ironisch dat een naaste ook ziek wordt terwijl hij zich over de zieke ontfermt.
Ik geef toe dat we nog nooit zoveel schrik hebben gehad, maar dat denk ik wel elke keer. Het voelt ook elke keer anders, maar toch weer hetzelfde. Zouden wij kankerpatiënten zo’n twee weken per drie maanden een antidepressivum mogen? Ik zou er echt alles aan doen om me dan niet zo down te voelen. Ik heb vooral zin om in mijn kot te kruipen en daar te blijven tot de storm voorbij is.
“De bevindingen zijn ongewijzigd: de kanker is stabiel, buiten een lymfeklierpakket dat tegen je luchtpijp aandrukt, wat het hoesten verklaart. Dus je moet op die plek bestraald worden.” Ik hoor ‘stabiel en bestraling’. Ik kan weer verder. Niet zorgeloos, maar wel met een nieuwe focus: project bestraling.
Hartgenoot Ann (61 – diagnoseleeftijd 60): Je kan kanker niet in een kastje steken en zeggen: “Vandaag ga ik er niet aan denken.”
In 2024 kreeg ik vage buikklachten, maar het duurde vijf maanden vooraleer ik de juiste diagnose kreeg. Terwijl specialisten mijn symptomen toeschreven aan diverticulitis, toonde een echo uitgezaaide eierstokkanker. Ik ben ervan overtuigd dat mijn prognose beter was geweest bij een vroegere diagnose. Die gedachte doet pijn, maar ik probeer vooruit te kijken. Ik mediteer, sport en schrijf, en leef bewuster. Bang ben ik zeker, maar ik heb vertrouwen in de wetenschap en blijf hopen op meer tijd.
Lees de column (als abonnee), elke zaterdag, ook in het weekendmagazine Billie als bijlage in de volgende kranten:
Column nr. 3 van seizoen 2026-2027:
- Het belang van Limburg: https://www.hbvl.be/lifestyle/ik-geef-toe-dat-we-nog-nooit-zoveel-schrik-hebben-gehad-serap-moet-opnieuw-onder-de-scan/160926530.html
- Het Nieuwsblad: https://www.nieuwsblad.be/lifestyle/ik-geef-toe-dat-we-nog-nooit-zoveel-schrik-hebben-gehad-serap-moet-opnieuw-onder-de-scan/160034042.html
- De gazet van Antwerpen: https://www.gva.be/lifestyle/ik-geef-toe-dat-we-nog-nooit-zoveel-schrik-hebben-gehad-serap-moet-opnieuw-onder-de-scan/160926529.html