De Houthalense Serap Can (39), getrouwd en mama van twee dochters, heeft voor de derde keer kanker. Elke week geeft ze een kijk in haar hart in Billie en deelt ze ervaringen van een andere patiënt.
Nu de vakantie voorbij is, is het tijd om opnieuw de onderzoeken op te volgen, want afgelopen juni werd een longembolie vastgesteld. Stiekem hoopt Serap dat het allemaal maar een vergissing was. “Ik hoop dat de bestraling ook het hoesten kan doen stoppen”: Serap krijgt steeds opmerkingen over haar hoest.
“Wat waren de symptomen?” vraagt men vaak wanneer ik zeg dat ik ongeneeslijke kanker heb, inclusief een verbaasde blik, want ik zie er allesbehalve ziek uit. “Maar je ziet er beter dan ik uit.” “Je moest me vorig jaar zien, toen ik chemo kreeg”, reageer ik met een lachje. En ik zie ze mij met hun ogen scannen. Gelukkig raken die opmerkingen me niet meer, want in vijf jaar tijd leerde ik dat het uiterlijk vergankelijk is.
Maar die symptomen houden me wel bezig. Ik ben nog nooit ziek geweest door de kanker, alleen door de behandelingen. Nu met immuuntherapie leef ik een redelijk ‘goed’ leven. Als ik geen open boek was, zou je niet eens weten dat er iets scheelt. Doordat ik alles van me af schrijf, weet letterlijk iedereen alles van mij. Het geeft me ook rust, en dat straal ik ook uit, denk ik. Vandaar misschien de complimenten?Sinds juni hoest ik wel veel, zoveel dat ik daar ook opmerkingen over krijg. “Are you okay?” vraagt mijn Mexicaanse schoonbroer, met wie ik regelmatig Engels spreek. “Moet je een keelmuntje?” vraagt mijn zus, die denkt dat het iets tijdelijk is. “Ben je verkouden?” vraagt mijn bezorgde vriendin. “Mama, je hoesten stoort mij en doet pijn aan mijn oortjes”, zegt Elina als ik haar in bed leg. “Ik werd wakker van je gehoest, en toen ik weer wilde slapen, hoestte je opnieuw”, zegt Emilya wanneer ze ’s morgens naast mijn bed staat. Ik kan alleen maar sorry zeggen, terwijl ik me verdrietig en schuldig voel. Alsof ik er iets aan kan doen.
Met de nieuwe scan gaan ze kijken of mijn longembolie goed hersteld is, want door zo’n bloedklonter kan een stukje long afsterven en dat doet verschrikkelijk pijn. Ze gaan ook kijken of het lymfeklierengroepje dat lichtjes gegroeid is en het longinfarct heeft veroorzaakt, nog steeds bestraald moet worden. Op mijn vraag hebben we gewacht tot na de zomervakantie.
Stiekem hoop ik enerzijds dat ze zich vergist hebben en bid ik er anderzijds voor dat de bestraling het hoesten ook wegneemt.
Hartgenoot Kim (34 – diagnoseleeftijd 32): “”Amai, ik herken Kim niet meer", zei onlangs iemand, en daar kan best verdrietig om zijn.”
Vroeger kampte ik met hevige hoestbuien waarbij ik begon te kokhalzen, en kort daarna vonden we een bult in mijn hals. Het bleek schildklierkanker te zijn, die ze operatief hebben verwijderd. Door het littekenweefsel word ik ‘s nachts geregeld wakker met een steek in mijn hals, alsof ze mijn keel dichtknijpen en ik naar adem moet happen. Mijn lichaam is uit balans: vermoeidheid, stemmingswisselingen en vergeetachtigheid. Tegelijk voel ik me gesterkt bij tegenslagen, want ik stond al voor hetere vuren.
Lees de column (als abonnee), elke zaterdag, ook in het weekendmagazine Billie als bijlage in de volgende kranten:
Column nr. 2 van seizoen 2026-2027:
- Het belang van Limburg: https://www.hbvl.be/lifestyle/ik-hoop-dat-de-bestraling-ook-het-hoesten-kan-doen-stoppen-serap-can-krijgt-steeds-opmerkingen-over-haar-hoest/160790596.html
- Het Nieuwsblad: https://www.nieuwsblad.be/lifestyle/ik-hoop-dat-de-bestraling-ook-het-hoesten-kan-doen-stoppen-serap-can-krijgt-steeds-opmerkingen-over-haar-hoest/160033997.html
- De gazet van Antwerpen: https://www.gva.be/lifestyle/ik-hoop-dat-de-bestraling-ook-het-hoesten-kan-doen-stoppen-serap-can-krijgt-steeds-opmerkingen-over-haar-hoest/160790595.html