De Houthalense Serap Can (39), getrouwd en mama van twee dochters, heeft voor de derde keer kanker. Elke week geeft ze een kijk in haar hart in Billie en deelt ze ervaringen van een andere patiënt.
Geen zomer zonder zorgen voor Serap en haar gezin, helaas. In juni ontdekken de artsen een longembolie, en tijdens de familievakantie in Turkije zorgt haar zus (Serpil Can*), die nog zieker is dan zij, voor een pijnlijke confrontatie. Na een week offline vindt ze eindelijk rust. Maar het vooruitzicht naar september boezemt angst in.
Terwijl veel ouders één september afwachten, voel ik lichte paniek. Ik hunker naar een eindeloze zomer, want daarna begint er een moeilijke periode. In België waande ik me soms in een tropisch land. Zouden we toch geen zwembad installeren? Maar we gaan zo graag naar ons ouderlijke vakantiehuis in Şarköy in Turkije.
Wanneer ik eind juni geconfronteerd word met een longembolie, gooit die onze zomerplannen overboord. Hierdoor moet ik me focussen op mijn herstel in plaats van op mijn ‘stabiele’ scan. De dokters zien een lichte progressie op één plek, die ze graag willen bestralen. Maar dat zie ik nog niet zitten, dus vraag ik om vakantie- en hersteltijd. Zo stappen we het vliegtuig in, met véél te strakke sokken.
Eens we in ons vakantiehuis, dat we met veertien anderen moet delen, zijn aangekomen, voelt het als overleven. Wanneer je zus zieker is dan jij en jullie samen door datzelfde huis bewegen, is dat ook nog eens een bijzonder triest schouwspel. Zij: een schim van zichzelf, en ik met duidelijke symptomen. Allebeide ongeneeslijk. Tel daarbij nog eens de zorg voor een dementerende vader. Ik vraag soms me af hoe mijn moeder nog rechtop blijft. Maar dat denk ik ook over mezelf. De appel valt duidelijk niet ver van de boom.
Gelukkig hebben we ook nog een gezinsvakantie gepland. Qualitytime door echt helemaal offline te gaan. Niet simpel voor een zelfstandige die thuis altijd voor anderen paraat staat. Na wat wrijving zitten we op dezelfde golflengte en voelen we eindelijk rust. Maar dan is de week al voorbij en voel ik dat ik niet wil terugkeren. Een gevoel ik ook bij anderen hoor: “Ik kan me niet opnieuw aanpassen, ik voel me somber”, krijg ik binnen op mijn Instagram-account.
En net daarom leef ik liever nog even in mijn fantasiewereld, waar ik vanop een afstandje toekijk naar mijn moeilijke leven in België, dat van hieruit onecht lijkt.
*Mijn zus is, vlak na het schrijven van deze column, overleden op 18 augustus 2026, omringd door haar geliefden.
Hartgenoot Debby van @kankrsterk (35 - diagnoseleeftijd 33): “Ik wacht niet meer tot morgen, want niemand heeft mij dat beloofd.”
In twee jaar is de kanker nog niet stabiel geweest, maar ik heb gelukkig geen lichamelijke klachten. Dat betekent dat ik veel leuke dingen doe. De zomervakantie is mijn favoriet: even geen patiënt, maar gewoon Debby: moeder, vriendin en vrouw van. De schaduwkant is wel dat ik dit jaar in Italië niet naar huis wilde, want dáár begint het echte leven weer. Met kanker. En dat is spannend, eng en verdrietig. Ik kijk nu al uit naar juni 2027, naar een onbezorgd zomergevoel. Dat maakt mij gelukkig.
Lees de column (als abonnee), elke zaterdag, ook in het weekendmagazine Billie als bijlage in de volgende kranten:
Column nr. 1 van seizoen 2026-2027:
- Het belang van Limburg: https://www.hbvl.be/lifestyle/op-vakantie-kijk-ik-vanop-een-afstand-naar-mijn-moeilijke-leven-in-belgie-voor-serap-can-kan-september-nog-even-wachten/160440558.html
- Het Nieuwsblad: https://www.nieuwsblad.be/lifestyle/op-vakantie-kijk-ik-vanop-een-afstand-naar-mijn-moeilijke-leven-in-belgie-voor-serap-can-kan-september-nog-even-wachten/160033946.html
- De gazet van Antwerpen: https://www.gva.be/lifestyle/op-vakantie-kijk-ik-vanop-een-afstand-naar-mijn-moeilijke-leven-in-belgie-voor-serap-can-kan-september-nog-even-wachten/160440555.html