De Houthalense Serap Can (39), getrouwd en mama van twee dochters, heeft voor de derde keer kanker. Elke week geeft ze een kijk in haar hart en deelt ze ervaringen van een andere patiënt. Deze week blikt ze voor Billie terug voor de zomerbreak: “Ik begon met schrijven toen ik doodziek was.”
In januari 2025 begon ik aan mijn Billie-avontuur als nieuwe columniste, en dat terwijl ik aan de chemo hing. Ging me dat wel lukken: schrijven terwijl ik doodziek was? Achteraf gezien is het net mijn redding geweest. Dit jaar combineerde ik het schrijverschap met immuuntherapie, en geloof me: dat is véél leefbaarder. En ik kan niet geloven dat ik al aan mijn laatste column zit, net voor de zomerbreak.
Dit jaar kregen mijn columns een diepere dimensie, want ik schreef niet meer langer mijn kankerverhaal, maar het ónze. Elke week was er de stem van een hartgenoot. Naast in mijn hart kreeg je dus een inkijk in het hart van iemand die de pijn door en door kent. Het was een dichtbij-droom van mij, een soort sociaal experiment. En na 39 columns kan ik trots zeggen dat ‘Hartgenoten’ ingeburgerd is.
Met mijn nieuwe podcast ‘Hartgenoten’ kon ik nog meer lotgenoten aan het woord laten, wel 22. Opnieuw een dichtbij-droom die werkelijkheid werd dankzij Nieuwsblad. Het is niet omdat je ziek bent dat je moet stoppen met dromen of werken. Beide kunnen; je moet gewoon in jezelf blijven geloven. En wist je dat? Ik heb nog veel meer mensen nodig die een stukje van hun verhaal kwijt willen, want zonder jou is er geen mij.
Wat nu? Helemaal niets. Na een intense periode, heb ik besloten op platte rust te nemen. Ja, dat kan je ook inplannen. Dat bepaal je helemaal zelf. Nieuwe projecten plan ik bewust pas na de zomervakantie in. Je bent niet verplicht om eeuwig mee te draaien in de ratrace. En als ik weet dat er een rustmoment aankomt, kan ik de drukkere periodes veel beter aan, merk ik.
Voor ik mijn pen neerleg, wil ik nog enkele mensen bedanken. Allereerst Billie, dat wekelijks voor mij een plekje vrijhoudt in het magazine en altijd meegaat in mijn soms wel gekke ideeën. Ten tweede: mijn hartgenoten. Bedankt om je kwetsbaar open te stellen en zo kanker nog dichter bij de mensen te brengen. En als laatste: mijn lezers, volgers en supporters. Elke vorm van feedback geeft mij de motivatie en kracht om mijn hart te blijven volgen en zo mijn andere dromen na te jagen, zolang mijn gezondheid dit toelaat.
Ik wens jullie allemaal een zomer met zand tussen je tenen, plakkerige handen van de zonnecrème, een (m/c)ocktail in de hand, zweetdruppels lang je lijf, maar vooral een stralende glimlach op je zongebruinde gezicht. Dat is het enige wat echt telt in dit onzekere leven.
Lees de column (als abonnee), elke zaterdag, ook in het weekendmagazine Billie als bijlage in de volgende kranten:
Column nr. 39: