De Houthalense Serap Can (39), getrouwd en mama van twee dochters, heeft voor de derde keer kanker. Elke week geeft ze een kijk in haar hart en deelt ze ervaringen van een andere patiënt. Deze week vertelt ze Billie over hoe de maatschappij van mannen verwacht dat ze sterk zijn. Ook wanneer hun partner ziek wordt. En dat dat allesbehalve vanzelfsprekend mag zijn.
Moeders worden uitbundig gevierd op Moederdag. Volkomen terecht, maar vaders verdienen dit ook. Ouderschap gebeurt namelijk in teamverband, waarbij ieders bijdrage evenveel waard is. En als ik aan Vaderdag denk, denk ik niet aan de cadeaus. Want eerlijk? Hoe moeilijk is het om een goed cadeau te vinden voor een man? Ik denk eerder aan stille draagkracht. En ziekte maakt die kracht nog stiller. Terwijl iedereen aan de zieke moeder denkt, vergeet men soms de vader die ernaast staat. Op Vaderdag denk ik aan de sterke vaders die denken dat ze alleen maar sterk móéten zijn.
Jongens krijgen van kleins af aan aangeleerd om hun tranen in te houden en sterk te zijn. Sterkte staat gelijk aan kracht, en kracht toon je met spierballen. Daardoor worden vaders vaak gezien als dé rots in de branding: degene die zich staande moet houden terwijl de storm het hele gezin omver blaast. De meeste papa’s blijven gewoon doorgaan: hard werken, sporten, sociale activiteiten voortzetten én meer zorgtaken opnemen, de zieke partner ondersteunen en de kinderen opvangen. Ze blijven evenveel energie steken op beide fronten, tot er nauwelijks nog ruimte overblijft voor henzelf.
Wat als we vaders niet langer zien als het sterke geslacht, maar als de ontbrekende schakel in het ouderschap? Want één plus één is twee, en vier handen dragen meer dan twee. Laten we niet enkel naar de patiënt kijken terwijl de partner verdrinkt. Laten we een reddingsboei naar beiden gooien, en zo het gezin redden. Mijn dochters zien hun papa als sterk en als iemand die bijna al zijn tijd in zijn werk steekt, want daar heeft hij controle over. Maar ik zie ook de angst die hij op die manier probeert te verbergen: iets waar hij géén controle over heeft, namelijk de evolutie van mijn ziekte.
Sinds ik ziek ben, kijk ik anders naar vaderschap. Het is niet enkel een titel, en vaders zijn éven belangrijk als moeders. Laten we mildheid tonen en zachte vaders omarmen. Want echte sterkte schuilt niet in kracht, maar net in kwetsbaarheid.
Wouter, de man van hartgenoot Justien (41 – diagnoseleeftijd 31): “Je mag als ouder zeggen wanneer je het ook lastig hebt”
Ik trek er vaak alleen op uit met onze dochter Lily Rose, zodat mijn vrouw kan rusten. Eigenlijk doe je dat als partner altijd: we dragen elkaar wanneer het nodig is, uit liefde. Wat ik leerde over het vaderschap tijdens ziekte, is het belang van eerlijke communicatie en van aangeven wanneer het moeilijk is. Mijn tip voor andere vaders: durf hulp te vragen. Sterk zijn betekent niet alles alleen doen en ook niet dat je je partner moet ontzien van je eigen zorgen. Makkelijker gezegd dan gedaan.
Lees de column (als abonnee), elke zaterdag, ook in het weekendmagazine Billie als bijlage in de volgende kranten:
Column nr. 38:
- Het belang van Limburg: https://www.hbvl.be/lifestyle/vaderdag-ten-huize-serap-can-terwijl-iedereen-aan-de-zieke-moeder-denkt-vergeet-men-soms-de-vader/154557184.html
- Het Nieuwsblad: https://www.nieuwsblad.be/lifestyle/vaderdag-ten-huize-serap-can-terwijl-iedereen-aan-de-zieke-moeder-denkt-vergeet-men-soms-de-vader/137276784.html
- De gazet van Antwerpen: https://www.gva.be/lifestyle/vaderdag-ten-huize-serap-can-terwijl-iedereen-aan-de-zieke-moeder-denkt-vergeet-men-soms-de-vader/154557181.html