De Houthalense Serap Can (39), getrouwd en mama van twee dochters, heeft voor de derde keer kanker. Elke week geeft ze een kijk in haar hart en deelt ze ervaringen van een andere patiënt. Deze week vertelt ze Billie over hoe lang iemand mag praten over wat hem is overkomen? Staat er een vervaldatum op je kankerverhaal? Die vraag houdt Serap bezig. “Mensen horen kanker blijkbaar graag in de verleden tijd.”
Staat er een vervaldatum op je kankerverhaal? Een gekke vraag, toch? Ik vraag het me af sinds mijn collega Marith Iedema, columniste van Vrouw, me vertelde dat ze probeert er minder over te schrijven. Mede door de negatieve commentaren die ze krijgt via sociale media. “Mijn laatste behandeling is ondertussen al drie jaar geleden. Dus dan begrijp ik als mensen zeggen: “Get over it”. Stomverbaasd kijk ik haar aan. Het enige wat uit mijn mond komt, is: “Wablieft?” Hoe durft iemand zoiets te zeggen? En hoezo laat je je hierdoor beïnvloeden?
Mensen willen een nette einddatum op een verhaal. Alsof kanker maar één hoofdstuk van een boek is, en niet de titel. Je bent nu beter, dus dan moet het ook maar klaar zijn. Was het maar zo simpel. Mensen beseffen niet dat de ziekte voor altijd verweven blijft met ons leven. Ingrijpende ervaringen eindigen niet ineens, gewoon omdat jij dat wilt. Het zit in ons, vormt ons en bepaalt alles - ongeacht hoe lang geleden het is. Wij praten er ook niet graag voortdurend over, maar wel over wat ons bezighoudt. En dat is helaas kanker.
Hoe lang mag iemand eigenlijk praten over wat hem is overkomen? Als je iets verschrikkelijks meemaakt in je jeugd, hoort dat dan niet ook bij jouw volwassen leven? Je verleden hoort nu eenmaal bij je heden. En herstel maakt deel uit van datzelfde verhaal, en dat kan best nog lang duren. Voor de buitenwereld lijkt het misschien voorbij, maar in jouw binnenwereld werkt alles gewoon verder. En daarin zit het verschil. Bovendien is het net onze taak als columnist om lezers mee te nemen in wat écht in ons leeft.
Mensen horen kanker blijkbaar graag in de verleden tijd, of als een afgerond succesverhaal. Maar voor de patiënt voelt het van alle tijden en we zijn allesbehalve helden. Ik geloof niet dat er een ongeschreven deadline bestaat op verlies, verdriet en pijn. Ik geloof wel dat we respect moeten tonen voor mensen die zich kwetsbaar durven open te stellen. En ik moedig hartgenoten aan: blijf erover praten. Ik luister.
Hartgenoot Marith (37 – diagnoseleeftijd 32): “Mensen horen graag dat kanker je sterker maakt. Maar voor mij voelt dat net omgekeerd.”
Na de chemo verwachtte men dat ik weer volledig zou meedraaien, maar dat lukte niet. Ik verlangde naar de dagen waarop ik zichtbaar ziek was en gewoon in bed mocht liggen. Zelfs nu voel ik me nog vaak slecht, maar ik toon alleen de beste versie van mezelf - en dat kost energie. Ik krijg veel haat over me heen: “Ga eens verder met je leven, blijf niet hangen”. Dat raakt me wel. Gelukkig begrijpen hartgenoten me, en net daarom waarderen zij mijn eerlijkheid over herstel en alles wat daarbij komt kijken.
Lees de column (als abonnee), elke zaterdag, ook in het weekendmagazine Billie als bijlage in de volgende kranten:
Column nr. 36:
- Het belang van Limburg: “Blijf erover praten, ik luister”: voor Serap staat er geen vervaldatum op verlies, verdriet of pijn | HBVL
- Het Nieuwsblad: “Blijf erover praten, ik luister”: voor Serap staat er geen vervaldatum op verlies, verdriet of pijn | Nieuwsblad
- Het gazet van Antwerpen: “Blijf erover praten, ik luister”: voor Serap staat er geen vervaldatum op verlies, verdriet of pijn | GVA