De Houthalense Serap Can (39), getrouwd en mama van twee dochters, heeft voor de derde keer kanker. Elke week geeft ze een kijk in haar hart en deelt ze ervaringen van een andere patiënt. Deze week vertelt ze Billie over hoe het verhaal van een moeder, het verhaal van een gezin is. Serap draagt niet alleen haar ziekte, maar ook de pijn van haar die kanker haar dochters berokkent. Dat is zwaar. Maar ze ziet ook schoonheid in de donkerte: in de omgang met haar ziekte toont ze haar dochters zachtheid én moed om door te gaan.
“Hoe lang ben je nog ziek, mama?” vraagt Elina nadat ze op mijn schoot komt zitten voor onze ochtendknuffel. Ze overvalt me met haar directe vraag, waardoor de zetel plots een biechtstoel lijkt. Het is normaal dat ze zich dingen afvraagt, maar die kinderlijke timing is altijd schrijnend.
“Ik blijf ziek, schatje. Ik heb een ziekte in mijn lichaam die niet weggaat.” “Maar hoe komt die dan daar? Heb je iets slechts gegeten?” “De ziekte heeft mij gevonden en wil niet weg. En ze maakt me moe en soms heel ziek”, leg ik uit. “Zoals bij mij? Mijn ziekte laat me hoesten en mijn stem is een beetje weg”, zegt ze met haar schorre ochtendstem. “Ja, zoiets. En de dokters geven mij medicatie via mijn katheter, zodat ik hier kan blijven.” Ze kijkt me onbegrijpend aan, springt van me af en geeft haar bestelling door: “Voor mij choco op mijn boterham.”
Een moeders verhaal is ook het verhaal van het gezin. Niet dat de vader een minder belangrijke rol heeft, maar bij ons is Onur minder aanwezig. Hij is vaak weg voor werk, waardoor ik veel moet opvangen. Ook de moeilijke gesprekken over mezelf. Het voordeel is dat ik weet wat er leeft; het nadeel is dat ik niet alleen mijn eigen pijn, maar ook die van hen draag. En soms is dat zwaar.
Mijn kinderen groeien op met een zieke mama. Emilya’s eerste herinnering is een mama die ziek wordt en hervalt. Elina kent me alleen maar ziek. Wat doet dat met hun ontwikkeling? Beschadig ik hen nog vóór het echte leven begonnen is? Zelf had ik een onbezonnen jeugd, iets wat ik hen helaas niet kan bieden.
Maar misschien zit net daar mijn kracht: dat ik mijn verhaal herschrijf tot een moeders verhaal dat gedragen wordt door liefde. Ik kan hen niet afschermen, maar ik kan hen wel tonen hoe ik met moeilijkheden omga. Hoe gelukkig ik ben, ondanks alles. Hoe ik blijf kiezen voor licht, midden in het donker. Misschien geef ik hen zo niet de zorgeloze jeugd die ik hen toewens, maar wel iets dat even waardevol is: veerkracht, zachtheid en de moed om te blijven gaan.
Ook de mama van Serap, Umüre Sevim deelt haar ervaring: “Gezondheid is het enige wat telt, de rest komt vanzelf - als de tijd rijp is.”
Op mijn achttiende werd ik mama. Kort daarna verloor ik mijn eigen moeder. Alles wat ik zelf heb gemist, gaf ik door aan mijn dochters: liefde, aandacht en er onvoorwaardelijk zijn. Terwijl ik bouwde aan hun zorgeloze toekomst, groeide ik met hen mee op. Seraps diagnose heeft me gebroken. In één klap verdween alle onbezonnenheid. Hun gezondheid is mijn grootste zorg. Mijn normen en waarden zijn simpel: durf voor jezelf kiezen, voel je goed in je vel en kwets niemand. En ik zie dat dat ook in hen leeft.
Lees de column (als abonnee), elke zaterdag, ook in het weekendmagazine Billie als bijlage in de volgende kranten:
Column nr. 33:
- Het belang van Limburg: Het verhaal van Serap is ook dat van haar gezin: “Ik kan mijn dochters geen onbezonnen jeugd bieden, maar wél iets waardevols” | HBVL
- Het Nieuwsblad: Het verhaal van Serap is ook dat van haar gezin: “Ik kan mijn dochters geen onbezonnen jeugd bieden, maar wél iets waardevols” | Nieuwsblad
- Het gazet van Antwerpen: Het verhaal van Serap is ook dat van haar gezin: “Ik kan mijn dochters geen onbezonnen jeugd bieden, maar wél iets waardevols” | GVA