De Houthalense Serap Can (39), getrouwd en mama van twee dochters, heeft voor de derde keer kanker. Elke week geeft ze een kijk in haar hart en deelt ze ervaringen van een andere patiënt. Deze week vertelt ze Billie over dat ze nooit wist wat ze precies wilde doen in het leven. Mensen die dat wel wisten, benijdde ze. Toen ze ziek werd, vond ze troost in het schrijven. En na de tweede herval werd het haar “manier van bestaan”, haar passie.
Ben jij zoekende in het leven? Doe je iets waar je hart niet helemaal van overloopt en stel je jezelf vragen als: Waar ben ik goed in? Wat kan ik (nog) worden? Wat wil ik doen met mijn leven? Zo was ik ook. En ik benijdde mensen die het wél leken te weten. Die ene vriend die had gestudeerd, een job vond in zijn branche en die ook nog eens met passie uitvoerde. En ik was al helemaal jaloers op mensen met een uitgesproken talent.
Naar mijn gevoel dobberde ik maar wat door het leven. Ik koos uit de losse pols voor een algemene bacheloropleiding. Om mijn ouders trots te maken. Ik solliciteerde op elke vacature die me een beetje aansprak. Om de factureren te betalen. Maar nooit voelde ik me echt geëngageerd of was ik echt enthousiast. Geen vuur, geen passie. Tot ik het schrijven ontdekte, pas nadat ik ernstig ziek werd. Gek, hé? Dat mijn ware roeping zich toen pas liet horen? Alsof het zo moest zijn.
Na mijn eerste herval werd schrijven mijn therapie. Ik ving mijn trauma’s op in woorden en voelde mijn hart helen. Vervolgens legde ik de pen nooit meer neer. En na mijn tweede herval werd schrijven mijn manier van bestaan. Wanneer ik een tekst afrond, voel ik innerlijke tevredenheid en komt er een diepe rust over me heen. Ik verwerk wat er me overkomt terwijl ik er nog middenin zit. Terwijl het rouwen nog gaande is, geef ik het een plek — zin per zin, tekst per tekst.
Vandaag weet ik precies waar mijn hart sneller van gaat slaan. Net nu mijn leven aan een zijden draadje hangt, of beter gezegd: aan de immuuntherapie. Nu er niets meer zeker is, heb ik eindelijk iets dat vaststaat. En van daaruit groeit alles verder. Ik hoop zo erg dat ik hier lang genoeg mag blijven om al mijn passies met hartstocht te blijven volgen. Alsof er niets anders bestaat dat me heel maakt, behalve mijn gezin natuurlijk.
Ik hoop dat het zoeken ook voor jou op een dag verstilt, zodat alleen het zijn overblijft.
Hartgenoot Nicole (74 – diagnoseleeftijd 52): “Vroeger schreef ik en verbrandde ik het papier: dat was dubbel loslaten.”
Na mijn eigen kankerdiagnose en het verlies van mijn man, ook aan kanker, werd schrijven mijn uitlaatklep. Ik voelde me machteloos: ik had gevochten voor mezelf, maar kon dat niet in zijn plaats doen. Schrijven helpt me om die pijn een plek te geven en los te laten — soms zelfs door mijn woorden in rook te zien opgaan. Het zorgt ervoor dat ik stap voor stap verder kan gaan. Ik maak geen plannen meer, maar geniet van elke dag. Elke ochtend zeg ik: “Dank je dat ik de zon mag zien opkomen.”
Lees de column (als abonnee), elke zaterdag, ook in het weekendmagazine Billie als bijlage in de volgende kranten:
Column nr. 31:
- Het belang van Limburg: “Ik hoop dat ik hier lang genoeg mag blijven om mijn passie met hartstocht te blijven volgen”: Serap Can vond met haar diagnose ook haar passie | HBVL
- Het Nieuwsblad: “Ik hoop dat ik hier lang genoeg mag blijven om mijn passie met hartstocht te blijven volgen”: Serap Can vond met haar diagnose ook haar passie | Nieuwsblad
- De gazet van Antwerpen: “Ik hoop dat ik hier lang genoeg mag blijven om mijn passie met hartstocht te blijven volgen”: Serap Can vond met haar diagnose ook haar passie | GVA